Near Coast of Central Peru

Rayleigh-venster: van de aankomst van de snelste periode (60 s, 3.88 km/s) tot die van de traagste (25 s, 3.54 km/s) langs dit pad (GDM52). Kortere, tragere perioden komen daarna aan.

Ruimtegolven: looptijden IASP91 (Kennett & Engdahl, 1991), berekend met TauP voor een haard op 10 km. Rayleigh-golven: groepssnelheden GDM52 (Ekström, 2011). Niet meegerekend: ellipticiteit en hoogte (ongeveer een seconde), heterogeniteit van de aarde (enkele seconden), latere fasen (pP, PP, SS…).

Meetbaar in Ukkel? Orde van grootte: omgekeerde standaard magnituderelaties van de IASPEI (2013), vergeleken met het mediane ruisniveau van de modellen van Peterson (1993), waar de in Ukkel gemeten ruis zich bevindt; meetbaar als signaal / ruis ≥ 3. Het focaal mechanisme en de structuur langs het pad blijven buiten beschouwing.

Verticale component (kanaal HHZ), bij de bijwerking van de site herleid van 100 tot 10 monsters per seconde (Butterworth anti-aliasing laagdoorlaatfilter op 2,5 Hz, in beide richtingen toegepast), daarna in de browser ontdaan van zijn trend en gefilterd met een Butterworth-banddoorlaatfilter in beide richtingen, zonder de aankomsten te verschuiven. Elke curve wordt herleid tot haar maximum in het weergegeven venster; dat maximum, rechts, is het signaal gedeeld door de gevoeligheid van het instrument, zonder correctie van zijn frequentierespons.

Signalen: openbaar archief van ORFEUS (EIDA), netwerk BE (Koninklijke Sterrenwacht van België).

Multiple-filtertechniek (Dziewonski, Bloch & Landisman, 1969), bij het bijwerken van de site toegepast op het ruwe signaal (100 monsters per seconde): trend verwijderd, uiteinden over 30 s verzacht, daarna voor elk van de 81 periodes van 1 tot 100 s een gaussisch filter exp(−α ((f − f₀)/f₀)²) met α = 50 en de omhullende van het analytische signaal; het vermogen (kwadraat van de omhullende) wordt in de tijd gladgestreken met een gaussische functie waarvan de standaardafwijking gelijk is aan die van het filter, √(2α) T₀ / 2π (gladstrijkingsoperator van Torrence & Webster, 1999, overgenomen door Grinsted et al., 2004), en de getoonde amplitude is daarvan de wortel, dus de effectieve amplitude op de resolutie van het filter, zonder de wegvallingen van de ogenblikkelijke omhullende; één monster per 1,28 s. Deze berekening is, op de normalisatie na, equivalent met een continue wavelettransformatie met de Morlet-wavelet (ω₀ = √(2α) ≈ 10). Amplitudes als bodemsnelheid, gecorrigeerd voor de frequentierespons van de sensor (polen en nulpunten uit de inventaris van ORFEUS), in decibel ten opzichte van het maximum; onder −60 dB de achtergrondkleur.

Transversaal: −E·cos β + N·sin β, met β de terugazimut van 253°, de richting van het station naar het epicentrum (conventie van ObsPy); beide horizontale componenten zijn vóór de rotatie met hun gevoeligheid in snelheid omgezet; beide componenten delen hetzelfde 0 dB.

De horizontale band die al vóór de aankomst van de golven aanwezig is, hier het sterkst rond 5,3 s periode, is de permanente achtergrondruis veroorzaakt door de golven van de oceanen (microseismen); ze komt niet van de aardbeving.

Berekening gecontroleerd met een tweede, onafhankelijke implementatie (ObsPy en NumPy) op hetzelfde signaal. Signalen: openbaar archief van ORFEUS (EIDA), netwerk BE (Koninklijke Sterrenwacht van België).

Stralen berekend bij het bijwerken van de site door integratie van de straalvergelijkingen in IASP91 (lineaire snelheid in elke laag, straalparameter behouden aan de grensvlakken, eerste aankomst gekozen als er meerdere stralen zijn), gecontroleerd tegen TauP (ObsPy) op willekeurig gekozen koppels diepte–afstand: reistijd tot op 0,01 s, hoeken tot op 0,01°, diepte langs de straal tot op minder dan een kilometer. De waaiers worden op dezelfde manier straal per straal gecontroleerd; de reistijdcurven zijn de door TauP berekende tabellen.